Afrodyto, pięknie dziękuję za słowo.

W.K. i super, że się zmotywowałaś;) fajne miniaturki.

Paweł, dzięki za komentarz.

Najbardziej trzeci. Z tego co wiem w klasycznym haiku nie powinno być ja, oraz (chyba) żartów, metafor itd. Ale ja się nie upieram przy klasycznym haiku, więc ten "suchy" żart mi się podoba, oraz nie ma ja w tym haiku. Pierwsze też jest ciekawe, i łatwo tam można usunąć "ja". Trzecie ma też ciekawy pomysł, zastanawiam się jak z niego "ja" usunąć, żeby liczbę sylab zachować, nie wiem, może nie trzeba.

Podoba mi się kontrast: ciepło oddawane śniegowi skutkuje „lodowaceniem”. Jest w tym autoironia i cicha melancholia. Najmocniejszy obraz to chyba „bałwan na progu” jak strażnik zimy, a jednak rozpada się. Te subtelne wiersze zmotywowały mnie do napisania takich "maleństw":

śnieg w dłoniach topnieje
zostawiam mu swoje ciepło
palce jak szkło

mróz na szybie
oddycham białą ciszą
świt skrzypi śniegiem

ślady na ścieżce
księżyc mierzy je światłem
noc nie ma końca

Fajnie przemycają myśl, moja ulubiona to trzecia.

I bardzo dobrze:)

Łap wiosnę, lato i jesień zimę już znasz;)

w wiosennym słońcu
panna czeka na łące
szczaw w koniczynie

***
gorące noce
oddech na mojej szyi
budzi się pełnia

***
pożółkły twarze
nagie drzewa w milczeniu
spowiedź natury

Narkotyki trafiają, Stopniowanie też i tu się uśmiecham bo jest dwuznaczne. Zahacza nie tylko o gramatykę, a konkretnie fleksję, ale też o dobry humorek:)

Ja mam podobnie. Z zimą wiele obrazów się kojarzy :)

Narkotyki

noc poharatana
kreskami śniegu na dachu

Stopniowanie

jesteś piękny
ale mróz piękniejszy


Zima

po szklistym asfalcie
płyną pijane statki

Sopel lodu

dach na oborze
zabawia się w samuraja

Śnieg na polach

bezkres empatii
dla Sybiraków

Miłość

od pocałunków mrozu
kobiece rumieńce

Zawierucha

dudnią o szyby samochodu płaty śniegu

Pięknie dziękuję Sąsiadko;)
Takie sobie widzimisię. Lubię czasami zatrzymać jakąś chwilę zamykając ją w bardzo minimalistycznej formie.

Bardzo sympatyczne miniaturki:) Tetu