"Samotność, cóż po ludziach". Ciekawy utwór.

Całkiem niezły "manifest dla samotności". Konsekwentny ciąg logiczny; brak mi jedynie jakichś perełek słownych/ciekawych fraz. Ale jest OK.

Zdecydowanie. To jest na szybko wyrzucony z siebie tekst. Świadczy o tym niemal każda linijka. Choćby ta:

myśli dotąd w kolejce
usiądą na podłodze

- dotąd??? Lepiej pasowałoby - odtąd... ale też by nie grało z resztą zdania - "myśli odtąd usiądą w kolejce na podłodze" - też słabo. Może po prostu niech usiądą, uspokoją się, nie kręcą się w kółko, nie biegają po pokoju w tę i nazad. Tylko jaka ta podłoga? Z desek? linoleum? parkiet? terakota? beton?

Dziękuję za przeczytanie mojego wiersza i wnikliwe uwagi. Lubię je czytać. Teraz widzę, że w kilku miejscach frazy można lekko zagęścić, by wiersz był bardziej precyzyjny. Pozdrawiam:)

Nie skreślałabym wszystkiego*

Otulę się ciszą - taki sobie poetyckie.
Niczego nie szukać w ciszy? Nie przekonuje zbytnio. Czasem w ciszy szukamy i odnajdujemy coś siebie kogoś Boga?
Podobnie jak Paweł to większe powietrze tez nie bardzo.
Myśli usiądą na podłodze- cokolwiek groteskowo.:)
Nie skreślałabym wszystko. Pewnie świeżynka. Ja być może na dwóch strofach wybranych a są niektóre frazy ciekawe, zbudowałaby coś świeższego innego.

Jest zaczyn, ale nie do końca mnie przekonuje. Szczególnie to - "powietrze stanie się większe" - nie przekonuje mnie powietrze, które robi się większe. Moim zdaniem temu tekstowi jeszcze brakuje, być może powinno się do niego wpuścić więcej powietrza...