Oddychaj, bo tam ekran aż zaparował od nadmiaru emocji ;)
Okiełznaj swoje wybujałe ego :) ;*
mówię Ci, spacer to dawka endorfin, obniża kortyzol, poprawia krążenie :) naciesz się trochę wiosną, może trochę empatii nabierzesz jak na wyobraźnię nie ma co liczyć.

I dodatkowo mamy poważne lekceważenie czytelnika - brak znaków diakrytycznych w niektórych miejscach (nie ma do tego wytłumaczenia). Jest to zwykłe niechlujstwo!

A i może najpierw poczytaj definicję tego słowa którego tak z lubością nadużywasz :) :*

Drogi strażniku logiki polecam wyłączyć ekran, pójść na spacer i spuścić z krzyża trochę tego jadu. Wyobraźni Ci to nie doda ale może złapiesz trochę dystansu choćby do swojego ego.

Widzę, że Autorka jest na najlepszej drodze do grafomanii. Jedynie to może pomóc: https://poemax.pl/publikacja/32-dekalog-grafomana

W pierwszej strofie zastanawiają mnie te miejsca.
Które znają... kogo co? Czegoś tu jakiegoś określnika zabrakło.
Moze miejsca które (mnie) znają? Niewykluczone.
Tekst sprawia wrażenie rozsypanych puzzli z dwóch pudełek. Może to nie wina Autorki może moja ale naprawdę brak tu jakiejś spójności wg. mnie.

I wiesz xlax 100 razy wole proste wiersze które łapią za dusze swoją emocją niz takie wychuchane do ktorych trzeba usiąść ze slownikiem i doszukiwać sie sensu. O takich szybko sie zapomina, takie niszczą wyobraźnię

A widzisz prawdziwe wiersze to te pisane emocją. One zatrzymują i ja piszę emocją, którą potrafię okiełznać w słowa. A nie siadanie i wymyślanie wiersza pod formy i jakieś wymyślone przez kogoś kto uważa się za mędrca poezji normy. Mi by nie przyszło do głowy tworzyć wierszy w ai ale chyba Ty coś o takiej praktyce wiesz skoro podpowiadasz swoje rozwiązania. Ja jednak nie skorzystam z Twoich metod i zostanę przy pisaniu z serca, ale Ty jak wolisz to sie wspomagaj.

Flmng, pisanie wierszy to praca rozumu, a nie wylewanie bzdetów. Owszem, wiersz to konfabulacja, ale rozumna i liryczna. AI napisze ci wiersz, ale póki co, tam nie będzie ludzkiej logiki.

Wiem, co znaczą zwęglone błękity :) Ja nie jestem monotematyczna i nie będę zaśmiecać ci w komentarzach pustosłowiem i napiszę krótko: wiesz, ma głębię, czuć między strofami, Twoje nastawienie do życia :)


Jej twarz pod kapturem, w cieniu jest ukryta,
i w czarnych okularach - kobieta tajemnicza.
Monotematyczności jej nie da się zarzucić,
więc czemuż, ach czemuż jej profil tak smutny?
Nie śmieci w komentarzach, wrodzone powonienie
pomiędzy wersami w mig wyczuwa głębię,
więc po co analiza, mówi nie pustosłowiu,
a reszta jest milczeniem, głębią na bezsłowiu,
a w wierszu owym widzi tę głębię aż strach,
więc lepiej się nie wnurzać, by nie zaryć w piach,
rzetelnie przemyślany, precyzja w każdym słowie,
więc na nic tu komentarz, na nic pustosłowie.
Nastawienie do życia jest pomiędzy wersami,
że peelka, to się lubi na mieście zabawić,
nikt peelce nie broni, a któż by bronić chciał,
wiersz wciąga, wiersz ma głębię, głębię, że... łał!
Nad wierszem się unoszą błękity zwęglone,
jak wiersz wrzucony do pieca, co więcej - z polotem.
"Wiem co to są błękity zwęglone" - woła kobieta -
"Ja wiem, wiem, mnie wybierz...".. jak osiołek ze Shreka.
Tylko my wiemy, co to są zwęglone błękity,
i dlatego ten wiersz jest tak znakomity,
niewtajemniczonym w błękity w wiersz wstęp jest wzbroniony
Jest głębia, nastawienie i wciąga, to na co tu drążyć,
jeszcze się człowiek dodrąży do nie wiadomo czego,
zaś najgorzej, jak się dodrąży a tam - niczego.