Moim zdaniem wiersz jest o tym że odkłada się wiele rzeczy.
Aż w końcu otwiera się tę szafę a ona jest pusta, za późno na cokolwiek.
Pozdrawiam

Dziewczyno! Jak na razie 5 na 5. Bardzo trafny i wyważony obraz z kokieteryjną zabawą słowem, która nie umniejsza powadze treści.

człowiek jako istota odkładająca
odkłada płaszcze, rozmowy, pieniądze
łzy na czarną godzinę
ćwiczy się w tym pilnie
aż do perfekcji

przeprosiny odkłada
na półkę gdzie gromadzi się
coraz grubsza warstwa odwagi

odkłada słowo kocham
między rachunek a regulamin
żeby nie pomyliło się z czymś pilnym

jak telefon do matki
który odkłada
bo przecież jutro też będzie niedziela
odkłada spacer
bo prognoza deszczowa
a serce z cukru

siebie odkłada
na później
na wersję poprawioną
zaktualizowaną
z lepszą składnią pragnień

w międzyczasie życie
nie odkłada niczego
zużywa się bez konsultacji
przesuwa krzesło w pustych pokojach
zdejmuje obrazy ze ścian

aż któregoś dnia
człowiek podchodzi do szafy
otwiera ją z rozmachem
chce wreszcie założyć
to wielkie jasne teraz

a tam tylko wieszaki
i kurz
który cierpliwie czekał

aż stanie się wszystkim

Ten tekst przemawia do mnie od początku do końca. Fajnie się czyta.

Bardzo mądre to wszytsko. Tak, człowiek potrafi odkładać, aż okazuje się, że już za późno. Wiersz o przemijaniu.

Odchudzenia i trochę ciekawszych sformułowań.

Po drugim czytaniu widzę możliwości odchudzenia tekstu, tak mniej więcej do słowa "cukru".

Trochę brzmi jak wypracowanie szkolne. Lepiej by było napisać w formie bezosobowej.

Ciekawie:) no to odleciałaś w niebyt;)
Za dużo tych słów "odkłada". Ale ogólnie fajnie:)

...niestnienie jest przekazywane pokoleniowo, a tekst "przenosi góry na próżno", gdyż w większości uwikłań: "żeby nie przeszkadzać", owo nieprzeszkadzanie pozostanie i będzie miało się dobrze.

- zaś tekst, dobrze się czytało.