Jaki był Pani tata? Znowu to samo pytanie od psycholożki.
- Widzi pani, tata siedział na ciągniku. Pojazd nie mógł odpalić. I tak z bratem napieraliśmy na koła. Pchaliśmy ile sie dało. Tak niemal przez całe życie. Aż wyrosły nam garby. Mi czasem wystają jak u ryby na piasku skrzela ale staram się nikomu o tym nie mówić.

Nabrały kolorów pory i selery po burzy. Sałata nieco większa mocniejsza. Marchew buraczki przerwane. Upał. Smaży się dzień jak mucha na patelni. Skwierczy. Promienie słońca niczym odpryski wchodzą w moje włosy. Czuje że mogę by jeszcze jasna jak wiersze Joanny Wicherkiewicz

Wypadlam z krwiobiegu. Z krwiobiegu prozatorskiego. Kropla po kropli szły wiersze. Zgubilam bakcyla.
Wczoraj się bałam. Przyszła wichura potworna, a wraz z nią burza. Bałam się jak kotka burcia mojego kolegi. Bałam się bałam.

Dziś koleżanka moja poczuła chyba zazdrość. Jej córka nie dostała jak mój syn czwórki z matematyki. Powiedziałam że młody poprawiał całe półrocze A córka do poprawy jak młody nie podeszła. Musimy walczyć do końca. Musimy walczyć. Ostatnio utkwilam w kolorach. Postanowiłam pomalować nimi skrzydła helikoptera. Gdzie polecę? Nie wiem. Oby tylko nie było więcej wypadków.
Zobaczyłam ostatnio poruszaną na fejsie rzeźbę. Pół tułowia kobiety z siusiającą waginą w leciutkim rozkroku. Nie mam nic do rzeźby. Sama nieraz gubilam głowę.

Podworko ubralo bialo-zielone ubranie. Zakwitł jasmin :) chroni przed gapiami. Będziemy baraszkować.

Tomasz a Kampus pisał by nie być za bardzo w swej dobroci pewnym bo nie wiadomo ile w tej dobroci wytrwasz. Taka dłoń- proteza jest jak dziecko autystyczne wystarczy przytulić niewidoczność.

Uczę się malować twarze chwilowo wychodzą karykatury gruby kolega jeszcze bardziej gruby tylko twarz syna nadal szczupla bliska wyraźna jak moja dłoń. Maluję w ukryciu. Gdy więcej ludzi ręka mimowolnie drży. Nie chce tego za bardzo okazywać nie wszyscy lubią leżące dłonie. Gdy poszłam na rozmowę kwalifikacyjną do biblioteki narodowej podałam dłoń kierownikowi z którym chciałam się przywitać. Wyjął z kieszeni protezę nastąpiła chwila konsternacji.

Czasem trzeba się przenieść jak przenosi się koleżanka która ucieka od mieszkania z pleśnią. Czasem trzeba stanąć w innym miejscu przenieść jak ławkę która stała w krzakach by w innym miejscu lepiej zobaczyć chmury gwiazdy i księżyc. Nie boję się przenosin.

Hej Beatko :))))))

Hej Umbra :)